Pokémon kaarten laten graden vanuit Nederland: PSA, BGS, CGC of TAG

Pokémon kaarten laten graden was jarenlang een gedoe voor Nederlanders. Je kaarten gingen naar de Verenigde Staten, je betaalde twee keer verzending, je liep kans op invoerkosten en je wachtte maanden. Dat is veranderd: CGC en Beckett beoordelen kaarten inmiddels in Duitsland. Sinds september 2026 kun je ook bij PSA rechtstreeks in Frankfurt terecht.

Hieronder staat alles wat je nodig hebt om die keuze te maken. Wanneer grading de moeite waard is en wanneer niet, wat PSA, BGS, CGC en TAG van elkaar onderscheidt, wat elke route kost en hoelang hij duurt, hoe je je kaarten verpakt en verstuurt, plus wat je doet als het cijfer tegenvalt.

Met prijzen van september 2026 erbij en met de ervaringen van mijn broer, die er inmiddels heel wat heeft ingestuurd. Inclusief een inzending die flink tegenviel.

Wat je terugkrijgt voor je geld

Bij grading stuur je een kaart naar een keuringsdienst. Die beoordeelt centering (centrering), corners (hoeken), edges (randen) en surface (oppervlak), geeft een cijfer en sluit de kaart daarna permanent in een plastic houder, de slab.

Je koopt er twee dingen mee. Een oordeel over de staat van je kaart dat een koper vertrouwt. Daarnaast bescherming, want die slab gaat niet meer open zonder hem kapot te maken.

Wat je er niet mee koopt, is zekerheid. Een kaart die er perfect uitziet, komt geregeld terug met een 9 in plaats van een 10.

Je legt tientallen euro's neer, soms honderden, om een stuk glimmend karton in plastic te laten stoppen. Welk cijfer erbij komt te staan, hoor je pas maanden later. Voor een buitenstaander klinkt dat als geld weggooien. Binnen de hobby is het juist een van de leukste momenten die er zijn: die doos openmaken en zien wat je kaarten hebben gedaan. Het is meteen het duidelijkste bewijs dat Pokémon allang niet meer alleen voor kinderen is.

Vanaf welk bedrag loont het?

Je trekt een special illustration rare uit een pakje, of zelfs de chase card van de set. De eerste gedachte van veel mensen: die moet in een slab. Toch is dat lang niet altijd slim.

De vuistregel die wij aanhouden: bij kaarten vanaf ongeveer 100 euro wordt het interessant. Daaronder kost het grading-tarief plus verzending vaak meer dan het verschil dat het cijfer oplevert.

Die regel gaat alleen over de kaart zoals hij nu is. Er zijn kaarten van 40 of 50 euro die in een 10 zomaar een veelvoud opleveren, omdat er weinig exemplaren in die staat bestaan. Dan draait het niet om de huidige waarde maar om het verschil tussen raw en een 10. Dat verschil is ook precies waar kaarten als investering interessant worden, of juist helemaal niet. Kijk dus altijd even wat een 10 van die kaart doet voordat je hem afschrijft.

Daar zit nog een uitzondering op die belangrijker is dan de hele rekensom. Wil je de kaart zelf houden omdat hij iets voor je betekent, dan maakt de prijs niet uit. Een kaart in een slab is beschermd en ziet er mooi uit in een display. Dat is een hobbykeuze en geen investering.

Welke grader kies je?

Hier gaat het vaak mis, want mensen zoeken de beste grader terwijl het antwoord afhangt van je doel.

Wil je verkopen? PSA (Professional Sports Authenticator)

PSA, voluit Professional Sports Authenticator, is veruit het meest gangbaar. Vendors op beurzen kopen bijna alleen PSA in, simpelweg omdat dat het makkelijkst doorverkoopt. Sommigen doen ook andere labels, maar PSA is de standaard.

Dat betekent niet dat PSA onomstreden is. In de hobby is er stevige kritiek, vooral op hoe streng ze zijn bij vintage kaarten en op fouten die de afgelopen jaren zijn gemaakt.

Over die strengheid lopen de meningen uiteen. De ene lezing is dat oude kaarten nu eenmaal minder strak werden gesneden, dus dat een lager cijfer gewoon klopt. De andere lezing is dat PSA hoge cijfers voor vintage bewust schaars houdt, omdat bestaande PSA 10's anders minder bijzonder worden. Bewijzen kan niemand het, want PSA publiceert daar niets over. Wat je wel kunt vaststellen is het resultaat: bij vintage vallen de cijfers vaker tegen dan je op basis van de kaart zou verwachten.

Klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. Of een grader streng of soms slordig is, staat los van wat de markt ermee doet. Kopers en vendors zijn nu eenmaal aan PSA gewend, ze weten wat een PSA 9 en een PSA 10 ongeveer opbrengen. Die gewoonte verandert niet door kritiek op internet.

Je kunt dus tegelijk vinden dat PSA te streng is bij vintage en toch kiezen voor een PSA-slab omdat je hem wilt verkopen. Verkoopbaarheid en kwaliteit van de beoordeling zijn twee verschillende dingen.

Is de kaart echt perfect? BGS (Beckett Grading Services)

BGS, voluit Beckett Grading Services, werkt met halve punten en geeft vier subgrades: centering, corners, edges en surface. Je ziet dus niet alleen het eindcijfer maar ook waar de punten zijn afgegaan.

Aan de kleur van het label zie je meteen in welke categorie een kaart valt:

De black label is de top en komt bij minder dan 1 procent van de inzendingen voor. Zo'n kaart gaat doorgaans voor meer weg dan een PSA 10.

Precies daar zit ook het risico. Haal je die black label niet, dan houd je een gouden of zilveren slab over die lastiger doorverkoopt, want vendors kopen hem minder makkelijk in juist omdat het geen PSA is. Gokken op een topcijfer doe je bij elke grader, want ook bij PSA hoop je op een 10. Het verschil is dat je bij Beckett twee dingen tegelijk kunt mislopen: het cijfer én het label dat het makkelijkst verkoopt.

Bij vintage hoor je vaak dat Beckett milder oordeelt dan PSA, of eerlijker, afhankelijk van wie je het vraagt. Dat is geen wetmatigheid, maar in de community zijn er genoeg mensen die kaarten na een tegenvallend PSA-cijfer bij BGS hoger terugkregen.

Wil je transparantie? TAG (Technical Authentication & Grading)

TAG, voluit Technical Authentication & Grading, beoordeelt met computer vision in plaats van met het oog van een mens. De kaart krijgt een score op een schaal van 1000 punten, die wordt vertaald naar het gebruikelijke cijfer van 1 tot 10. Je krijgt er een gedetailleerd rapport bij waarin per onderdeel staat waar punten zijn afgegaan, met beelden erbij.

Voor wie wil snappen waarom een kaart een 9 kreeg in plaats van een 10, is dat veruit de beste keuze. Bij de andere graders moet je maar aannemen dat iemand goed heeft gekeken. Hier kun je het zelf nalezen.

De keerzijde is bekendheid. TAG begon pas in 2022 met graden en neemt sinds november 2023 ook Pokémon-kaarten aan. Dat is jong in een hobby waarin PSA al decennia de standaard is, waardoor niet elke koper of vendor weet wat zo'n cijfer waard is.

Binnen de community staan ze wel goed aangeschreven, juist om die transparantie. Voor je eigen collectie is dat genoeg, voor de verkoop is het afwachten of een koper er hetzelfde over denkt.

Dat is wel de omgekeerde wereld. Bij een TAG 10 weet je waarom het een 10 is, want je kunt het rapport nalezen. Bij een PSA 10 weet je dat alleen als je erop vertrouwt dat de beoordelaar die dag scherp was. Toch is die tweede het makkelijkst te verkopen. Dat komt doordat een markt draait op vergelijkbare verkopen. Van PSA 10's zijn er duizenden verhandeld, dus een koper weet binnen een minuut wat hij ongeveer moet betalen. Bij TAG zijn er veel minder verkopen om naar te kijken. Wat niemand kan opzoeken, wordt ook niet snel gekocht.

Heb je een error card? CGC (Certified Guaranty Company)

CGC, voluit Certified Guaranty Company, komt uit de wereld van stripboeken en beoordeelt inmiddels ook kaarten. Je kunt er alles laten graden, dus ook gewone kaarten zonder fouten. Waar ze in de hobby vooral bekend om staan, zijn misdrukken.

Dat verschil zit in het label. Bij CGC komt bij de grade het woord Error te staan, met op de achterkant van het label een omschrijving van wat er mis is. Ze houden daarvoor een eigen lijst bij met fouten die ze erkennen, van miscuts tot een verkeerd afgedrukte holofoil. Je betaalt wel een kleine toeslag voor die vermelding. Ook wordt niet elke afwijking erkend.

Bij PSA gaat dat anders. Die zetten een lettercode naast het cijfer, bijvoorbeeld MC voor een miscut, wat neerkomt op een aantekening dat de kaart hoger had gescoord zonder dat mankement. Bij extreme fouten kan PSA de kaart alleen als Authentic terugsturen, dus zonder cijfer. Voor wie juist die fout wil laten zien, is dat minder aantrekkelijk dan een label dat hem bij naam noemt.

Verder is CGC gestopt met subgrades, dus je krijgt alleen nog een eindcijfer met Pristine 10 als hoogste. En ze hebben vestigingen in Europa, wat de verzending korter en goedkoper maakt dan een rit naar de Verenigde Staten.

Qua verkoopbaarheid zit CGC in de middenmoot: beter bekend dan TAG, minder gewild dan PSA.

Mijn persoonlijke volgorde

Even persoonlijk, want hier verschillen de meningen. Puur op hoe mooi ik de slabs vind, van mooi naar minder mooi: TAG, BGS, CGC, PSA.

TAG staat bovenaan omdat die slab zo clean is. De tekst zit in de houder zelf in plaats van op een papieren label. Dat scheelt enorm.

BGS komt daar vlak achter, puur om de labels. Zwart met gouden letters oogt echt prestigieus. Goud met zwarte letters en dat zilveren label vind ik ook mooi gedaan.

CGC en PSA vind ik de minst fraaie, bij allebei door het label dat ze gebruiken. Puur smaak, maar als de kaart toch in je kast komt te staan, telt dat wel mee.

Kijk je naar marktwaarde, dan draait die volgorde bijna helemaal om: PSA, BGS, CGC, TAG. Die laatste twee liggen dicht bij elkaar en wisselen nog weleens van plek.

Daar zit in één zin de hele afweging. Wat je het mooist vindt in je kast, is vaak niet wat een vendor het liefst inkoopt. Verkoop je, kies dan op wat de markt wil.

Houd je de kaart zelf, dan weegt wat jij ervan vindt natuurlijk het zwaarst. Een slab die je elke keer mooi vindt als je hem pakt, is meer waard dan een paar tientjes extra die je toch nooit int.

Tegelijk snap ik heel goed dat mensen hun eigen voorkeur opzijzetten. Je weet nooit of je over een paar jaar toch verkoopt, omdat je uit de hobby stapt of omdat het even tegenzit. Dan kan het schelen welk label er op je kaart zit.

Al is dat ook weer gokken. Hoe de markt er over tien jaar voorstaat, weet niemand. Misschien is TAG dan gewoon net zo gangbaar als PSA, of zijn ze allebei minder waard dan nu.

Route 1: zelf rechtstreeks naar de grader

Dit is de route die de afgelopen jaren flink is veranderd. Drie van de vier graders beoordelen inmiddels kaarten op Europese bodem, waardoor je pakket geen douanegrens meer over hoeft. Alle bedragen en wachttijden hieronder gelden per september 2026, dus check ze voordat je iets opstuurt.

PSA in Frankfurt

PSA heeft een volwaardige vestiging geopend in Frankfurt. Sinds 15 september 2026 kunnen particuliere verzamelaars uit alle 27 EU-landen daar rechtstreeks inzenden. Je hebt alleen een gratis PSA-account nodig en je betaalt in euro's.

Het instaptarief was bij de lancering 49,99 euro per kaart, met een reguliere prijs van 59,99 euro. Reken op 80 tot 90 werkdagen.

Let op de waardegrenzen. Elke servicelaag heeft een maximum aan verzekerde waarde. Komt je kaart daarboven uit, dan schuift PSA hem naar een duurdere laag en betaal jij het verschil. Dat heet een upcharge en het is standaard beleid.

CGC in München

CGC beoordeelt TCG-kaarten voltijds in München. Je kunt daar rechtstreeks inzenden of via een erkende dealer.

De goedkoopste service kostte ongeveer 22,61 euro per kaart inclusief btw, met een doorlooptijd rond de 45 dagen. Vanaf 25 kaarten kan het bulktarief van ongeveer 20,23 euro, maar dan duurt het zo'n 75 dagen. Retourverzending komt er nog bij.

Let op: alleen TCG-kaarten worden in München beoordeeld. Sportkaarten en gemengde inzendingen gaan alsnog naar de Verenigde Staten.

Beckett in Duitsland

Beckett beoordeelt inmiddels ook in Duitsland. Particulieren kunnen er rechtstreeks inzenden. Het basistarief lag rond de 22,95 euro per kaart inclusief btw, met de subgrades erbij inbegrepen.

Daar staat een lange wachttijd tegenover: 75 werkdagen of meer.

Update: Beckett meldt op de eigen site dat online inzenden vanuit de EU tijdelijk niet beschikbaar is wegens werk aan hun systemen. Lopende inzendingen worden gewoon afgehandeld. Tot die tijd kun je wel via een tussenpersoon bij Beckett terecht, zie route 2 hieronder.

TAG in de Verenigde Staten

TAG heeft geen Europese vestiging. Je kaarten gaan dus naar de VS, met alles wat daarbij hoort: verzending heen en terug, een douaneaangifte en kans op invoerkosten bij terugkomst.

Dat maakt TAG in de praktijk de duurste route vanuit Nederland, ook al valt het tarief zelf mee. Voor wie per se dat rapport wil, kan het de moeite waard zijn. Voor de rest weegt het gedoe meestal niet op tegen het verschil.

Zelf verpakken en versturen

Elke grader wil je kaarten op dezelfde manier ontvangen. Eerst een penny sleeve om de kaart, daarna een semi-rigid houder, ook wel card saver genoemd. Geen toploader, want die worden er bij binnenkomst toch uitgehaald.

Bind de card savers niet af met elastiek, want dat drukt in het plastic. Leg ze op elkaar, doe er een team bag of zakje omheen en klem het geheel tussen twee stukken stevig karton. Dat gaat in een doos met vulling, zo strak dat er niets kan schuiven.

Voor de verzending zou ik DHL Express of UPS nemen, met tracking en handtekening bij aflevering. Waar het om gaat is dat je pakket te volgen is en dat er iemand voor tekent.

Verzekeren doe je naar waarde. Bij een paar kaarten van rond de 100 euro hoeft dat niet uitgebreid, bij een doos met kaarten van honderden euro's wil je volledige dekking. Reken erop dat die verzekering flink kan oplopen.

Stuur je naar TAG in de Verenigde Staten, dan hoort er een douaneaangifte bij waarop staat dat de kaarten voor een dienst worden verstuurd en daarna terugkomen. Zonder die vermelding kan de douane ze als invoer behandelen.

Route 2: via een tussenpersoon

De route die mijn broer altijd gebruikt, ook nu Frankfurt open is. Hij brengt zijn kaarten naar CardshopRijnsburg op een beurs (geen samenwerking of sponsoring, er zijn ook andere partijen waar je terecht kunt). Zij bundelen inzendingen en sturen ze door naar de grader die jij wilt.

Aanleveren is simpel. Je brengt je kaarten in een sleeve en een toploader mee. Zij doen ze daarna in een nieuwe sleeve en een card saver, precies zoals de grader het wil zien.

Waarom dat de moeite waard blijft: je kunt je kaarten daar eerst laten pre-graden. Zij kijken ernaar en geven een inschatting. Op basis van dat advies en je eigen inschatting stuur je een kaart wel of niet op.

Je kunt er bij alle vier de graders terecht, elk met eigen tarieven. Dit zijn de meest gekozen services, peildatum september 2026:

Drie dingen om te weten bij die tabel. De verwerkingstijd telt pas vanaf het moment dat de grader je kaart binnen heeft, dus de tijd bij de shop en de verzending komen er nog bij. Kaarten zijn tijdens het traject verzekerd tot 1000 euro per stuk. En bij BGS zitten alle vier de subgrades bij de prijs inbegrepen.

Er zijn daarnaast nog tarieven voor sealed boosters, kaarten met handtekening en het opnieuw inzetten van een bestaande slab. De goedkoopste PSA-service stond in september tijdelijk gesloten.

Het prijsverschil tussen de graders is groot. CGC begint op 20 euro en BGS op 30, terwijl je bij PSA op 62,50 zit. Precies dat maakt de vraag uit het begin van dit artikel concreet: betaal je drie keer zoveel omdat het beter verkoopt, of kies je de grader die bij de kaart past?

Wat je in de praktijk moet verwachten qua wachttijd: bij hem liep dat uiteen van drie maanden tot bijna een jaar.

De valkuil bij vintage

Bij vintage hanteert PSA andere spelregels dan bij moderne kaarten. Dat bleek pijnlijk uit een inzending van mijn broer.

Op een beurs in Utrecht kocht hij drie 1st Edition Team Rocket pakjes en maakte die ter plekke open, met onder andere een Dark Dragonite en een Dark Gyarados erin. Op aanraden van de verkoper en van omstanders gingen alle kaarten naar PSA. Maanden later kwamen ze terug met cijfers die flink tegenvielen, terwijl ze pack fresh waren en niet 20 jaar in een binder hadden gelegen.

Drie dingen zijn daaruit te leren, mede op basis van wat de community erover zegt:

• PSA is streng bij vintage: de heersende gedachte is dat ze hoge cijfers voor oude kaarten bewust beperkt houden, omdat de zeldzaamheid van bestaande PSA 10's anders verwatert. Of dat nu beleid is of gewoon strengheid, het resultaat is hetzelfde.

• Pack fresh is geen garantie: dat geldt voor elke kaart, ook moderne. Een kaart kan rechtstreeks uit het pakje komen en toch scheef gecentreerd zijn of een drukfoutje hebben. Bij vintage speelt het alleen sterker, omdat er toen minder strak werd gesneden.

• Voor vintage is BGS vaak vriendelijker: dat hoor je veel terug, met verhalen van kaarten die bij BGS een hoger cijfer kregen dan hun PSA-cijfer.

Wat als de grade tegenvalt?

Je hebt een paar opties.

De goedkoopste is niets doen. Je accepteert het cijfer en verkoopt de kaart alsnog, want ook een 8 of 9 heeft gewoon een markt. Dat kost je niets meer bovenop wat je al kwijt was.

Houd er wel rekening mee dat een laag cijfer een kaart minder waard kan maken dan raw. Bij een ongegradede kaart kan een koper zelf hopen op een 10, bij een slab met een 7 staat zwart op wit dat die hoop er niet is. Je hebt dan niet alleen het grading-tarief verloren maar ook een deel van de waarde.

Sommigen breken in dat geval de slab open om de kaart alsnog raw te verkopen. Dat kan meer opleveren, maar je loopt wel het risico dat je de kaart beschadigt bij het openbreken. En wil je hem toch houden, dan is er geen reden voor: dan hangt die 7 gewoon in een slab in je kast en is het net zo goed een leuke kaart.

Wil je het toch nog proberen, dan kun je de kaart bij een andere dienst opnieuw laten beoordelen, een crossover. Dat kost opnieuw geld en tijd.

Wat je vooral niet moet doen, is dezelfde kaart telkens opnieuw insturen in de hoop op een ander cijfer. Er gaan verhalen rond van een 8 die bij een tweede poging als 9 terugkwam, maar net zo goed van kaarten die juist lager uitvielen. Je betaalt elke keer opnieuw voor een gok die ook de verkeerde kant op kan gaan.

Waar het op neerkomt

Grading is geen trucje om een kaart meer waard te maken. Het is een oordeel, dat ook kan tegenvallen en in het slechtste geval zelfs waarde kost.

De keuze begint dus niet bij de grader maar bij je doel. Verkoop je, dan is PSA de veiligste keuze omdat het het makkelijkst doorverkoopt, ondanks de kritiek en ondanks dat je bij CGC of BGS een stuk goedkoper uit bent. Houd je de kaart zelf, kies dan de slab die jij het mooist vindt en trek je van vendors niets aan.

Waar je ook voor kiest, doe het bewust. Zoek vooraf op wat diezelfde kaart in een 10 doet en wat hij raw opbrengt. Dat verschil is precies wat je met grading probeert te verdienen. Bij de ene kaart is dat een veelvoud, bij de andere stelt het niets voor. Laat hem eventueel eerst beoordelen door iemand die er verstand van heeft.

En onthoud dat de leukste kant van grading niets met rendement te maken heeft. Dat is die doos die na maandenlang wachten eindelijk wordt bezorgd.